ИДИ ҒАЛАБА — ЧАРОҒИ ХОТИРА ВА ДАРСИ СУЛҲ

Ҳар сол рӯзи 9-уми май мардуми зиёди ҷаҳон Иди Ғалабаро ҷашн мегиранд. Ин рӯз на танҳо рӯзи пирӯзӣ бар ҷанг, балки рӯзи гиромидошти инсонҳое мебошад, ки барои ҳифзи Ватан, озодӣ ва зиндагии осоишта ҷони худро нисор карданд. Иди Ғалаба моро водор месозад, ки ба қадри сулҳу субот, дӯстиву ваҳдат ва зиндагии ором бирасем.

Ҷанги Бузурги Ватанӣ яке аз сахттарин ва хунинтарин ҷангҳои таърих буд. Миллионҳо нафар ҷони худро аз даст доданд, ҳазорҳо шаҳрҳо вайрон шуданд ва бисёр оилаҳо азизони худро гум карданд. Дар ин набард фарзандони шуҷои Тоҷикистон низ саҳми бузург гузоштанд. Онҳо дар майдонҳои ҷанг далерона мубориза бурда, номи миллати тоҷикро ба қаҳрамонӣ баланд бардоштанд. Бисёре аз онҳо ба Ватан барнагаштанд, вале номи онҳо дар саҳифаҳои таърих бо ҳарфҳои заррин сабт гардидааст.

Иди Ғалаба танҳо ёдоварии гузашта нест. Ин рӯз барои ҷавонон як мактаби бузурги ватандӯстӣ мебошад. Насли имрӯз бояд донад, ки осоиштагии имрӯза ба осонӣ ба даст наомадааст. Падару бобоёни мо барои ин сулҳ ранҷ кашидаанд, гуруснагӣ дидаанд ва ҷоннисорӣ кардаанд. Аз ҳамин сабаб ҷавононро зарур аст, ки Ватанро дӯст доранд, барои ободии он саҳм гузоранд ва нагузоранд, ки оташи ҷанг дигарбора ҷаҳонро фаро гирад.

Имрӯз дар баъзе давлатҳои ҷаҳон низоъ ва ҷангҳо идома доранд. Ин ҳолат бори дигар нишон медиҳад, ки сулҳ неъмати бебаҳост. Ҳар миллате, ки сулҳ дорад, метавонад пеш равад, илм омӯзад, иқтисоди худро рушд диҳад ва зиндагии мардумашро беҳтар намояд. Барои ҳамин ҳар як шаҳрванд бояд ҳифзи сулҳу ваҳдатро вазифаи муқаддаси худ донад.

Иди Ғалаба инчунин рамзи эҳтиром ба пиронсолон ва собиқадорон мебошад. Онҳо зиндагониеро аз сар гузарондаанд, ки тасаввур карданаш ҳам душвор аст. Суханҳои онҳо барои ҷавонон панду ҳикмат мебошад. Арҷ гузоштан ба заҳмат ва қаҳрамонии онҳо нишонаи инсондӯстӣ ва фарҳанги баланд аст.

Хулоса, Иди Ғалаба на танҳо як санаи таърихӣ, балки оинаи ибрат барои тамоми инсоният аст. Ин рӯз ба мо меомӯзад, ки сулҳ аз ҳама ганҷи қиматтарин мебошад. То вақте, ки хотираи қаҳрамонон зинда аст, рӯҳи ватандӯстӣ ва эҳсоси инсонпарварӣ низ дар дилҳо боқӣ хоҳад монд. Мо бояд ҳамеша барои ҳифзи сулҳ, дӯстӣ ва ободии Ватан талош намоем, зеро ояндаи дурахшони миллат аз ҳамин арзишҳо оғоз мегардад.

Ҳасанов Айниддин Мазҳаридинович                         Котиби маҷлиси судии суди ноҳияи Ванҷи

Вилояти  Мухтори Кӯҳистони Бадахшон